VESTEL İŞÇİLERİ FERYAT EDİYOR

Bizler Vestel’de çalışan işçiler olarak yaşadığımız sorunları, düşüncelerimizi sizlerle paylaşmak istedik. Çoğumuz açız, açlığa mahkum edilmiş durumdayız daha gün doğmadan yollara çıkıyoruz ekmeğimiz için. Bizim emeğimiz sayesinde Zorlu’nun kasası dolarken yatları, katları daha da artarken karşılığında bir lokma ekmek yiyebiliyoruz sadece. Bu bir lokma ekmeği bile bize çok görüp daha da küçültmek, alın terimizi daha da sömürmek için her şeyi yapıyorlar. Tüm oyunları bizlere uyguluyorlar. Tüm haklarımızı elimizden almaya çalışıyorlar. Buna karşı biz işçiler de bu haklarımıza sahip çıkmakta zorlanıyoruz. “Hakkımızı yedirmeyeceğiz” diyemiyoruz. Aslında farkındayız her şeyin ama birleşip güç olamadığımız için sesimizi çıkaramıyoruz. İşsiz kalma korkusuyla her dediklerine tamam diyoruz, demek zorunda kalıyoruz. Hepimizin diyeceği bir şeyleri var aslında “hayır bu böyle gitmez, bu kadarını da yapamazsınız “ diye haykırmak istiyoruz ama bir lokma ekmek için bunu bile söyleyemiyoruz. Aslında “bizler olmasak, bizler üretmesek, bizler çalışmasak hayat durur, bu bozuk düzenin işleyişi durur, felç olur” bir desek her şey yoluna girecek ama bunu başaramıyoruz bir türlü. Bunun en büyük nedeni işsiz kalmak korkusu. Çünkü dışarıda binlerce işsiz var ve birimiz sesini biraz yükselttiğinde, hakkını aramaya kalktığında dışarıdaki işsizlerden biriyle yer değiştiriveriyor patronlar. Bizi bugüne kadar böyle susturdular hep. Biraz da sizlere fabrikada yaşadığımız sorunları anlatmak istiyoruz.
Fabrikada “gönüllü” mesai uygulaması başlattılar. Hoş, hepimiz biraz daha fazla ücret alabilmemiz için, mesaiye kalıyoruz zorunlu olarak zaten ama yeni bir uygulama başlattı Vestel. “zorunlu mesaiye gönüllü olarak kalmak istiyorum” diye bir kağıt imzalatmaya başladılar. Bütün bölümleri tek tek dolaşıp biz işçilerle tek tek görüşüp zorla imzalatıyorlar bunu. Aslında önceden de buna benzer bir şey vardı işe girerken böyle bir şey yapıyorlardı. Ama artık her yıl yapacaklarını söylüyorlar. Yasaya göre böyleymiş. İşlerin yoğun olduğu dönemlerde bizleri zorla mesaiye bırakıp işlerin azaldığı dönemlerde de ücretsiz izinlerle çıkış yaptırıldık. Ama o kadar örgütsüzüz ki; fabrikadan kimse soramıyor bunun hesabını, kimse karşı çıkamıyor bu duruma. Fabrikamızda yemekleri taşeron şirket çıkarıyor. Taşeronda çalışan arkadaşlarımızda benzer uygulamalarla karşı karşıya. Onlar da zorunlu olarak mesaiye kalıyorlar ve fazla mesai ücretleri ödenmeyip izine çevriliyor. O izinleri bile kullanamıyorlar. Daha birçok sorunla karşı karşıyayız. İşçiler üzerinde çok yoğun baskı kuruyorlar. İstedikleri sayıyı çıkarmamız için her türlü yola başvuruyorlar. Özel ihtiyaçlarımızın karşılanmasına bile yeri geliyor müsaade etmiyorlar. Şeflerimiz, posta başlarımız bizim çıkardığımız ürün üzerinden zam alıyorlar… Bunun için bizlere etmedikleri hakaret, küfür kalmıyor. Bunların karşılığında ise bizlere verdikleri para asgari ücret (tabii üretim rekorları kırdığımızda fabrika bizlere bir dilim baklava “ikram” ediyor bunu söylemeyi unutmayalım, hakkını yemeyelim!), o parayla geçinebilmemiz imkansız. Bir çok arkadaşımızın kredi kartlarına, bakkala, kahveye borçları var. 5 kuruş daha fazla alabilmek için zaten kalıyoruz biz mesaiye. Mesaiye kaldığımızda aldığımız ücreti neden bizim maaşımızda vermiyorlar? Neden bize insan gibi yaşayabileceğimiz bir ücret vermiyorlar? Bu soruları fabrikada çalışan arkadaşlarla bir araya gelip hep beraber sormalıyız. İlk önce kendi kendimize sormalıyız bunları sonra da birlik olup patrona sormalıyız. Bundan başka yapacak bir şeyimiz kalmadı çünkü. Dayanacak gücümüz de kalmadı artık. Ayrı ayrı durmamalıyız, bunun bizlere bir faydası yok. Bizlerin ayrı durmasından, tek kalmamızdan patron yararlanıyor. Bir sendika çatısı altında birleşmeliyiz artık. Sormamız gerek soruların cevabı aslında birleştiğimizde toplu halde sorduğumuzda cevaplarını bulmamız kolaylaşacak. Nisan ayı’nda Manisa’da bir işçi kurultayı yapmayı planlıyoruz. O kurultay bu soruları birlikte sormamıza, cevaplarını birlikte bulmamıza öncülük etsin istiyoruz. Başka da çıkış yolumuz kalmadı zaten artık.

Bir grup Vestel işçisi adına Evrensel gazetesine yazılmıştır.

Reklamlar

VESTEL İŞÇİLERİ FERYAT EDİYOR” üzerine 2 yorum

  1. bende vestelde çalışıyorum çok kötü bir fabrika sayı için yemediğimiz küfür kalmadı posta başları bayanlara farklı erkeklere farklı davranıyorlar bayanların yanında küfürler ediyorlar hepsini duyuyoruz nereye kadar bu böyle sürekli zorunlu halde 8 8 12 saat mesai yapıyoruz buna rağmen en fazla aldığım maaş 1.200 normal almamız gereken ücreti zorunlu mesai yaptırarak veriyorlar zorlu dayı parayı mezara mı götürecen ver şu insanların işçilerin alın terini

  2. vestel fabrikasında 2001-2003 arasında staj yapmıştım gördüğüm manzara bir kölelik düzeniydi, ANZ terör estirip önüne gelene küfür ediyordu, canı sıkıldığında kovuyordu. artık dayanamadığım için stajlarım hep yarım kaldı. kesinlikle çalışılacak bir yer değil, gidin kağıt toplayın daha çok kazanır hemde hakarete uğramazsınız.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s